Eerste dagje India

Vanacht zijn we veilig in Delhi aangekomen. Een lange rij voor de immigratie, maar na drie kwartier vonden we onze bagage compleet en de chaufeur met het naambordje. Zo'n luxe nog niet vaak gehad bij een aankomst in een vreemd ver land.

De taxi bracht ons in drie kwartier naar het hotel/guesthouse alwaar we begroet werden door de bewaker die ons naar onze prachtige kamers bracht. Het guesthouse is echt een huis in een besloten wijk naast de golfbaan. Daarloopt een dikke hoge muur omheen. Je ziet hier wel al veel meer geparkeerde auto's dan 16 jaar geleden. We hebben zelfs een prachtig groen gazonnetje voor het hotel

Het is erg warm en vochtig dus de airco doet zijn best. Gelukkig maar.

Vanochtend werden gewekt door het mannetje van Henk Thoma, die aangaf dat we bescheiden zouden krijgen per courier en dat hij ons vanavond in het guesthouse zou opzoeken om acht uur.

Het ontbijt is nog steeds niets veranderd. Vage toast met veel te zoete jam. En de eieren die bak je niet, die frituur je.

We hebben we de mevrouw van het guesthouse gesproken die ons natuurlijk ook weer zorgzaam uitlegde dat we veel moesten drinken en nmiet zomaar old-delhi in konden gaan. Maar ze wist niet dat het Rode Fort op maandag dicht is. Want daar stonden we voor een dichte deur toen de door de mevrouw geregelde Ambasador taxi ons daar neer zette.

Toen zaten we dus midden Old-Delhi, waar we meteen belaagd werden. We wisten de weg naar de vlak bij gelegen Jama Mashi Moskee, en liepen dus door het oude Delhi. Een spektakle van mensen, brommers, fietsen, handkarren, telefoondraden, voedselstalletjes. Een klein stukje met de fietsriksha en toen de rust van de moskee.

Vervolgens weer door nauwe straatjes, die uiteindelijk Maud toch wat teveel werden. Eigenlijk ook wel weer logisch wamt nauwelijks 12 uur in India en dan meteen de meest enerverende en drukke plak van Delhi bezoeken. En dan is de tegenstelling met de oase van het guesthouse wel groot.

Gelukkig stonden we voor het station van de nieuwe metro. Je stapt van de derde wereld in de eerste wereld. Wat een contrasten, niets 'makes sense' in dit land, althans zo op het eerste gezicht.

Gelunchd in de Coffee House, dat ook al 16 jaar geleden een rustpunt was. Weer Europeanen en rijke Indiers, maar geen hippe rijke Indiers.

De eerste confrontatie met local food was voor Roos even wennen. Terwijl Maud zit bij te komen van de schrik en de emotie, moest Roos over de eerste spicyness heen komen.

Geld gepind en met z'n vieren in de tjuktjuk naar ons guesthouse. Ondanks het onderhandelen, heeft de chauffeur de dag van z'n leven en hij keek z'n ogen uit in onze gated community.

De meiden komen bij en wij typen in de hitte met een haperende PC waar alle illegale software van de wereld opzit dit verslag.

Volgende keer doet Renee het verslag in het Engels voor onze chique Americo Indier die we in het vliegtuig spraken en die ons nog wat hippe adresjes aan de hand heeft gedaan en het adres van deze blog heeft gekregen. Wij hebben de mobiele nummers van zijn hele familie.

Hein

HEin