Als minst geautomatiseerde van het gezin, ben ik nu aan de beurt wat te schrijven of liever bloggen.
In dit hotel slapen Hein en ik wat "verder weg" van de meiden dan voorheen, dus in plaats van in mijn pyama naar ze toe te lopen maar even gebeld. Maud kwam bij ons douchen omdat wij een enorm grote douchekop hebben, waardoor zij degeen was die vertelde dat het regende. Aanvankelijk leek het een Nederlands regenbuitje, maar al snel maakten wij mee wat Moessonregen is. Het kwam als een gordijn naar beneden, terwijl wij nou juist gepland hadden naar het Amber Fort te gaan, in de bergen net buiten Jaipur. Als Hollanders laten wij ons natuurlijk niet afschrikken door wat regen dus wij hielden ons aan ons plan.
Ondertussen bleef het plenzen, maar de Indier blijft stug buiten. Gewoon in je kleren zonder regenpak op je fiets, motor of riskshaw. Het is tenslotte niet koud en het houdt vast wel een keer op met regenen en dan ben je zo weer droog. Wel wordt het een enorm waterballet, de afvoeren, als die er al, zijn kunnen het hemelwater met geen mogelijkheid wegwerken dus er onstaan enorme plassen waar iedereen gewoon doorheen blijft lopen. Stalletjes blijven open, de klanten staan gewoon in 10 centimeter water.
Eenmaal bij het Fort klaarde het gelukkig op. Niet droog genoeg om op de rug van een olifant naar boven te gaan, maar gewoon met onze jeep. Voordeel was dat we nu echt voor het Fort uitstapten en minder last van de gebruikelijke touts hadden. Dit keer besloten we wel gebruik te maken van een gids. Het Amber Fort was het Maharaja paleis in de tijd dat er ook nog Mogul heersers in Rajastan waren. Toen de Moguls verdreven waren, besloot de toenmalige Maharaja Jai Singh een nieuw paleis te bouwen in de naar hem vernoemde stad Jaipur en dit de hoofdstad van Rajastan te maken. Sindsdien heeft er niemand meer gewoond. Pas honderden jaren later, in 1960, is het opengesteld voor het publiek. Het is een groot paleis met Mogul en Hindu stijlen door elkaar. Dit zie je bv in de pilaren van de publieke ontvangstruimte, de diwan i khas: boven aan de pilaren afbeeldingen van olifanten, onderaan geometrische figuren.
Het pronkstuk van het Fort vond ik de prive ontvangstruimte, de diwan i am. Hier is heel veel glas in verwerkt. Het plafond is prachtig versierd met glas uit Belgie. Ook is er gekleurd glas uit Merano, Venetie gebruikt.
Na het Fort zijn we naar het nog hoger gelegen Jaigarh Fort gelopen. Vanhier hadden we een prachtig uitzicht over Amber Fort en het dorp Amber. Met de enorme wolken en dreigende regen was dit indrukwekkend. Ondertussen sloeg de vermoeidheid weer wat toe. We geloofden het Fort verder wel en zijn terug gegaan naar onze chauffeur.
Na de lunch en nog een bezoek aan een schoenenwinkel waar Maud mooie Rajastaanse sloffen met glitters heeft gekocht, zijn we lekker terug gegaan naar ons hotel. Tussen de buien door lekker zwemmen en luieren met een boek, wat wil je nog meer.
Morgen gaan we al weer terug naar Delhi en zit de vakantie er bijna op. Altijd een raar moment: begin je eigenlijk net goed te wennen aan de warmte, de drukte, het eten enzovoort en dan is het bijna over!
Renee.
Wednesday, August 22, 2007
Tuesday, August 21, 2007
De roze stad
Toen de maharadja hoorde dat er koninklijk bezoek uit Engeland zou komen, besloot hij een bevel uit te vorderen. Elk gebouw in de stad moest roze geschilderd worden om de het hoge bezoek te verwelkomen en de stad zo van zijn beste kant te laten zien.
Toen de hele stoet met hoogwaardigheidsbekleders weer vertrokken was, vonden de bewoners het zo aardig dat de stad sinds tijd roze is gebleven. Het waren trouwens ook de voorouders van de Maharadja die de stad hadden gesticht en zijn naam hadden gegeven: Jaipur.
Gisteren zijn we in Jaipur aangekomen met de auto met chauffeur. Nu zijn chauffeurs best aardig en behulpzaam, maar ook niet zo avontuurlijk ingesteld. Een auto is om mensen van a naar b te brengen en verder niet ingewikkeld doen. Iets anders is lastig en (te) moeilijk. Zo is het ook met onze chauffeur. We wijken blijkbaar af van de gebaande paden en dat vindt hij in eerste instantie niet leuk. Dus wij wijzen hem hoe hij in Jaipur naar de New Jodpur Tailor moet rijden en vragen voor hem in eerste instantie de weg (hij neemt daarna het gesprek weer over omdat men toch beter Hindi dan Engels spreekt). Lachen dus en na de eerste dag in Jaipur lijkt hij er inmiddels vrede mee te hebben en kan hij ook wel weer een beetje lachen.
Het hotel is werkelijk een pareltje. Van buitenaf misschien niet helemaal strak in de verf, binnen is het fantastisch met een mooie binnenplaats met zwembad en groene tuin, prachtig beschilderde grote kamers, een huiselijk sfeer, met elke keer andere ge-blocprinte tafelkleden op de tafels, een voorkomende staf en de eerste avond goddelijk lekker eten. En op de achtergrond klassiek Indiase muziek. Bijna sprookje van duizend en een nacht.
Het hotel ligt iets verder van de oude stad af. Die oude stad is nog bijna helemaal ommuurd en heeft een grid-achtige plattegrond met langs de hoofdstraten oneindig veel bazars. Daar kijk je je ogen uit. Het verkeer begint langzamerhand wel behoorlijk druk te worden. En met name de motors en scooters zijn zeer talrijk. In de oude stad staan er hele straten met aan de kant dwars geparkeerde motors en scoters. Eindeloze rijen van scooters. En de helft die niet geparkeerd staat, rijdt luid toeterend rond. De regel is hier dat als je iemand inhaalt, je toetert. Op de vrachtauto's staat ook achterop; please horn!!. Nou en dat hoor je!
We hebben vandaag het city palace van de Maharadja van Jaipur bezocht. Eigenlijk beslaat het complex een behoorlijk gedeelte van de oude stad. Een gedeelte van het paleis, met verschillende fraaie binnenplaatsen, hebben we bezocht. In het best onderhouden stuk wat verder niet voor normale stervelingen te bezoeken is, woont zijn hoogheid nog steeds. In museum met allerlei atributen is wel een glimp te zien van de onmetelijke rijkdom van deze dynastie die zijn laatste privileges pas jaren na de onafhankelijkheid hoefde in te leveren.
We zijn allemaal best wel een beetje moe. We doen veel, het is nog steeds vochtig warm (30-35C) en we zijn al ruim drie weken aan de wandel. Naast wat buikpijn en wat gekke poep van tijd tot tijd, gaat het qua gezondheid tot nu toe goed.
En gelukkig hebben we nu een heerlijk zwembad en genieten we van de rust van dit leuke hotel. Je hoeft geen medelijden met ons te hebben. En gisteren hebben we ons derde biertje van de vakantie gedronken.
Hein
Toen de hele stoet met hoogwaardigheidsbekleders weer vertrokken was, vonden de bewoners het zo aardig dat de stad sinds tijd roze is gebleven. Het waren trouwens ook de voorouders van de Maharadja die de stad hadden gesticht en zijn naam hadden gegeven: Jaipur.
Gisteren zijn we in Jaipur aangekomen met de auto met chauffeur. Nu zijn chauffeurs best aardig en behulpzaam, maar ook niet zo avontuurlijk ingesteld. Een auto is om mensen van a naar b te brengen en verder niet ingewikkeld doen. Iets anders is lastig en (te) moeilijk. Zo is het ook met onze chauffeur. We wijken blijkbaar af van de gebaande paden en dat vindt hij in eerste instantie niet leuk. Dus wij wijzen hem hoe hij in Jaipur naar de New Jodpur Tailor moet rijden en vragen voor hem in eerste instantie de weg (hij neemt daarna het gesprek weer over omdat men toch beter Hindi dan Engels spreekt). Lachen dus en na de eerste dag in Jaipur lijkt hij er inmiddels vrede mee te hebben en kan hij ook wel weer een beetje lachen.
Het hotel is werkelijk een pareltje. Van buitenaf misschien niet helemaal strak in de verf, binnen is het fantastisch met een mooie binnenplaats met zwembad en groene tuin, prachtig beschilderde grote kamers, een huiselijk sfeer, met elke keer andere ge-blocprinte tafelkleden op de tafels, een voorkomende staf en de eerste avond goddelijk lekker eten. En op de achtergrond klassiek Indiase muziek. Bijna sprookje van duizend en een nacht.
Het hotel ligt iets verder van de oude stad af. Die oude stad is nog bijna helemaal ommuurd en heeft een grid-achtige plattegrond met langs de hoofdstraten oneindig veel bazars. Daar kijk je je ogen uit. Het verkeer begint langzamerhand wel behoorlijk druk te worden. En met name de motors en scooters zijn zeer talrijk. In de oude stad staan er hele straten met aan de kant dwars geparkeerde motors en scoters. Eindeloze rijen van scooters. En de helft die niet geparkeerd staat, rijdt luid toeterend rond. De regel is hier dat als je iemand inhaalt, je toetert. Op de vrachtauto's staat ook achterop; please horn!!. Nou en dat hoor je!
We hebben vandaag het city palace van de Maharadja van Jaipur bezocht. Eigenlijk beslaat het complex een behoorlijk gedeelte van de oude stad. Een gedeelte van het paleis, met verschillende fraaie binnenplaatsen, hebben we bezocht. In het best onderhouden stuk wat verder niet voor normale stervelingen te bezoeken is, woont zijn hoogheid nog steeds. In museum met allerlei atributen is wel een glimp te zien van de onmetelijke rijkdom van deze dynastie die zijn laatste privileges pas jaren na de onafhankelijkheid hoefde in te leveren.
We zijn allemaal best wel een beetje moe. We doen veel, het is nog steeds vochtig warm (30-35C) en we zijn al ruim drie weken aan de wandel. Naast wat buikpijn en wat gekke poep van tijd tot tijd, gaat het qua gezondheid tot nu toe goed.
En gelukkig hebben we nu een heerlijk zwembad en genieten we van de rust van dit leuke hotel. Je hoeft geen medelijden met ons te hebben. En gisteren hebben we ons derde biertje van de vakantie gedronken.
Hein
Golfen in de achtertuin van de Taj Mahal
Van Varanasi ging de reis met de nachttrein naar Agra. Zo'n veertien uur in de trein, maar wel met een lekker bedje. Geen eerste klas in deze trein dus moesten we ons behelpen met tweede klasse AC. Met z'n vieren achter een gordijntje, twee boven en twee onder. Met een klein bedlampje en fris beddegoed. Dus eigenlijk best wel OK.
Het schommelen vam de trein is een goed slaapmiddel en we hadden met de airco op volle toeren een lekker nachtje.
Agra is verder niets qua stad. Alleen staat er een wereldwonder (de Taj Mahal, het symbool van de toeristisch India) en staat er een prachtig fort van de bouwer van dat wereldwonder. De Taj, een ongelofelijke hoeveelheid elegant wit marmer dat bij zonsondergang alle kleuren van de omgeving aanneemt. Het blijft adembenemend en dat als graftombe.
Nu ligt er vlak bij de Taj een negen-holes golfbaan en als er dan toch niet zoveel te doen is en je bent twee dagen in Agra.........
Kortom de hele familie heeft een rondje gespeeld op deze in 1904 gestichte golfbaan. Voor de kwalitiet van de baan hoef je zeker niet naar Agra, hoewel de omgeving prachtig is met plambomen hier en daar en heuse koeien op de baan. En de entourage is bijzonder; ieder z'n eigen caddy (die je kiest uit een stuk of tien mannen met grote verwachtingsvolle ogen), de gehuurde clubs waren bijna antiek, een onbekende baan en de optrekkende nevel na de regen ( de eerste drie holes waren nogal nat).
De fairways hadden meer weg van de rough, de bunkers waren onbespeelbaar en de greens hadden veel kale plekken.
Maar het hoogtepunt is dat je vanaf het clubhuis over de bomen de top van de Taj kan zien. En dat is toch wel heel bijzonder. Een echt wereldwonder aanschouwen vanaf de 10de (19de) hole.
Ja en verder is er niet zoveel te doen in Agra. Het hotel was luxe en groot, ook niet erg authentiek. We waren dan ook blij dat we gisteren de chauffeur troffen die ons naar Jaipur zou brengen.
Over de score op de baan zullen we het maar niet hebben.
Hein
Het schommelen vam de trein is een goed slaapmiddel en we hadden met de airco op volle toeren een lekker nachtje.
Agra is verder niets qua stad. Alleen staat er een wereldwonder (de Taj Mahal, het symbool van de toeristisch India) en staat er een prachtig fort van de bouwer van dat wereldwonder. De Taj, een ongelofelijke hoeveelheid elegant wit marmer dat bij zonsondergang alle kleuren van de omgeving aanneemt. Het blijft adembenemend en dat als graftombe.
Nu ligt er vlak bij de Taj een negen-holes golfbaan en als er dan toch niet zoveel te doen is en je bent twee dagen in Agra.........
Kortom de hele familie heeft een rondje gespeeld op deze in 1904 gestichte golfbaan. Voor de kwalitiet van de baan hoef je zeker niet naar Agra, hoewel de omgeving prachtig is met plambomen hier en daar en heuse koeien op de baan. En de entourage is bijzonder; ieder z'n eigen caddy (die je kiest uit een stuk of tien mannen met grote verwachtingsvolle ogen), de gehuurde clubs waren bijna antiek, een onbekende baan en de optrekkende nevel na de regen ( de eerste drie holes waren nogal nat).
De fairways hadden meer weg van de rough, de bunkers waren onbespeelbaar en de greens hadden veel kale plekken.
Maar het hoogtepunt is dat je vanaf het clubhuis over de bomen de top van de Taj kan zien. En dat is toch wel heel bijzonder. Een echt wereldwonder aanschouwen vanaf de 10de (19de) hole.
Ja en verder is er niet zoveel te doen in Agra. Het hotel was luxe en groot, ook niet erg authentiek. We waren dan ook blij dat we gisteren de chauffeur troffen die ons naar Jaipur zou brengen.
Over de score op de baan zullen we het maar niet hebben.
Hein
Thursday, August 16, 2007
Varanasi
Gisteren zijn we in Varanasi aan gekomen. De stad aan de Ganges met zijn vele Ghats.
We hadden wat vertraging met vliegen, maar nadat we gelunchd hadden op het hooggelegen terras van het hotel (Palace on Ganges), zijn we naar de Ghats gegaan. 10 kilometer getrapte bebouwing langs de Ganges, de heilige river. Vanaf deze trappen bidt men, worden allerlei rituelen uitgevoerd met kannetjes water, drijvende kaarsjes, onderdompelingen, prevelingen, kaalgeschoren koppen.
Door de hoge waterstand konden we veelal niet onderlangs bijde rivier van Ghat naar Ghat lopen, maar moesten we onze weg zien te vinden door een doolhof aan echt smalle straajes (soms minder dan een meter breed). En dan kom je overal kleine tempeltjes tegen. Niet van de romantische soort maar veel al viezig, vervallen. Wel met halfgeklede zingende mannen in vaak oranje gewaden. En met heel fascinerende geuren onderweg. Niet alleen je oren en je ogen krijgen hier een informatie-overload, ook je neus maakt overuren.
Zo door die steegjes zwervend kwamen we terecht bij een van de 'burning' ghats. Hier worden de doden aan de oever van de Ganges gecremeerd. Dat gebeurt in de buitenlucht op een houen brandstapel. Het lichaam wordt op die stapel gelegd en overdekt met wat kleiner hout.
Met enige gene waren we getuigen van zo'n crematie. Er zijn trouwens op zo'n ghat meerder crematie te zien in verschillende stadia . Het duurt drie uur tot een lichaam door het vuur voldoende verteerd is.
Maar het wel heel facinerend en ik heb me geen seconde echt een voyeur gevoeld. Misshien dat het feit dat je geen foto's mag maken daarbij toe bijdraagt.
We kregen uitleg in nauwelijks te verstaan engels, van een kleine Indier met hele bolle ogen die zei dat zijn familie al eeuwen werkzaam was op deze ghat. Je bent in eertse instantie wel op je hoede als mensen je aanspreken, omdat vele iets van je willen dat jij niet wilt. Maar deze man bleek wel OK. Hij heeft de hele gang van zaken tijdens de crematie van commentaar voorzien.
Zo bleek het hiet te gaan om een 30 jarige vrouw (bramaan (waar zit de 'h'?)). Haar weduwnaar met kaalgeschoren hoofd en gekleed in een ongekleurde lendendoek stak het vuur aan, nadat hij vijf keer (aarde, water, lucht, vuur, geest) om de brandstapel had gelopen. Het vuur komt van een vuur dat al eeuwen brandend wordt gehouden in een kleine tempel, die ik overigens niet direct als tempel zou hebben herkent.
Toen het vuur was aangestoken zijn we verder gegaan. Ik denk toch dat we ergens niet wilden zien hoe de vlammen hun werk zouden doen.
's Ochtens zit je nog een heerlijk hotel met airco en digtale tv met 100 zenders en 's avonds kijk je naar een ritueel met grote betekenis in een plaats die voor honderden miljoenen mensen heilig is.
Vandaag hebben we Varanasi verder verkent. Dat doe je in eerste instantie door om kwart over vijf op te staan en dan met een boot langs de ghats te varen waar de hindus hun liefde aan de Ganges betuigen en door je met twee fietsriksjas naar de hoofdgahts te laten fietsen en vandaar weer door de straatjes van het oude Varanasi te dwalen. Daar hebben we een soort muisjes gekocht met een echt zilveren laagje. Deze krijg je na de na de maaltijd als mondverfrisser. we hebben gelunchd in een soort hippie hang-out (geen stoelen, maar een soort banken met kussen waar je met z'n vieren tegelijk op zat) en heel veel foto's gemaakt.
Roos is vanmiddag wat ziekjes geworden (darmen en maag) en we zien dus weleven wat we morgen gaan doen. Het is ook allemaal heel veel om tot je te nemen (geestelijk en fysiek).
Hein
We hadden wat vertraging met vliegen, maar nadat we gelunchd hadden op het hooggelegen terras van het hotel (Palace on Ganges), zijn we naar de Ghats gegaan. 10 kilometer getrapte bebouwing langs de Ganges, de heilige river. Vanaf deze trappen bidt men, worden allerlei rituelen uitgevoerd met kannetjes water, drijvende kaarsjes, onderdompelingen, prevelingen, kaalgeschoren koppen.
Door de hoge waterstand konden we veelal niet onderlangs bijde rivier van Ghat naar Ghat lopen, maar moesten we onze weg zien te vinden door een doolhof aan echt smalle straajes (soms minder dan een meter breed). En dan kom je overal kleine tempeltjes tegen. Niet van de romantische soort maar veel al viezig, vervallen. Wel met halfgeklede zingende mannen in vaak oranje gewaden. En met heel fascinerende geuren onderweg. Niet alleen je oren en je ogen krijgen hier een informatie-overload, ook je neus maakt overuren.
Zo door die steegjes zwervend kwamen we terecht bij een van de 'burning' ghats. Hier worden de doden aan de oever van de Ganges gecremeerd. Dat gebeurt in de buitenlucht op een houen brandstapel. Het lichaam wordt op die stapel gelegd en overdekt met wat kleiner hout.
Met enige gene waren we getuigen van zo'n crematie. Er zijn trouwens op zo'n ghat meerder crematie te zien in verschillende stadia . Het duurt drie uur tot een lichaam door het vuur voldoende verteerd is.
Maar het wel heel facinerend en ik heb me geen seconde echt een voyeur gevoeld. Misshien dat het feit dat je geen foto's mag maken daarbij toe bijdraagt.
We kregen uitleg in nauwelijks te verstaan engels, van een kleine Indier met hele bolle ogen die zei dat zijn familie al eeuwen werkzaam was op deze ghat. Je bent in eertse instantie wel op je hoede als mensen je aanspreken, omdat vele iets van je willen dat jij niet wilt. Maar deze man bleek wel OK. Hij heeft de hele gang van zaken tijdens de crematie van commentaar voorzien.
Zo bleek het hiet te gaan om een 30 jarige vrouw (bramaan (waar zit de 'h'?)). Haar weduwnaar met kaalgeschoren hoofd en gekleed in een ongekleurde lendendoek stak het vuur aan, nadat hij vijf keer (aarde, water, lucht, vuur, geest) om de brandstapel had gelopen. Het vuur komt van een vuur dat al eeuwen brandend wordt gehouden in een kleine tempel, die ik overigens niet direct als tempel zou hebben herkent.
Toen het vuur was aangestoken zijn we verder gegaan. Ik denk toch dat we ergens niet wilden zien hoe de vlammen hun werk zouden doen.
's Ochtens zit je nog een heerlijk hotel met airco en digtale tv met 100 zenders en 's avonds kijk je naar een ritueel met grote betekenis in een plaats die voor honderden miljoenen mensen heilig is.
Vandaag hebben we Varanasi verder verkent. Dat doe je in eerste instantie door om kwart over vijf op te staan en dan met een boot langs de ghats te varen waar de hindus hun liefde aan de Ganges betuigen en door je met twee fietsriksjas naar de hoofdgahts te laten fietsen en vandaar weer door de straatjes van het oude Varanasi te dwalen. Daar hebben we een soort muisjes gekocht met een echt zilveren laagje. Deze krijg je na de na de maaltijd als mondverfrisser. we hebben gelunchd in een soort hippie hang-out (geen stoelen, maar een soort banken met kussen waar je met z'n vieren tegelijk op zat) en heel veel foto's gemaakt.
Roos is vanmiddag wat ziekjes geworden (darmen en maag) en we zien dus weleven wat we morgen gaan doen. Het is ook allemaal heel veel om tot je te nemen (geestelijk en fysiek).
Hein
60 jaar India
Wij vergeten gemakkelijk onze Europese overheersing van grote delen van Azie. En dat het einde daaraan grote betekenis heeft voor de mensen die onder onze overheersing hebben geleefd.
Gisteren vierde het onafhankelijke India zijn zestigste verjaardag. Toch wel een grootse gebeurtenis althans op de TV (we zagen veel over de bloedige - meer dan een miljoen doden- scheiding tussen India en Pakistan, maar ook de officiele bijeenkomsten met de Indiase PM), in de kranten (een prachtige voorpagina van The Times of India met daarbij een oproep 'DO' met een daaraan gekoppelde campagne voor om nieuw leiderschap te tonen en de eeuwige belofte van India nu eindelijk eens waar te make) en de opiniebladen (een serie artikelen in India Today over het bestaansrecht van India). Het geeft ook aan dat er in India een levige dialoog plaats vindt. (India is de grootste democratie ter wereld)
Op straat merk je niet zoveel van de viering behalve bijna absurde veiligheidsmateregelen op weg naar het vliegveld en op het vliegveld van Delhi. Gisteravond was er zowaar ook vuurwerk, waarvan wij konden genieten vanaf het hoog gelegen terras van onze hotel aan de Ganges in Varanasi.
Het boeiende van India is dat je niet ontkomt na te denken over dit land. Het is veel meer dan een mooie verzaemling bezienswaardigheden. Het land zit zo vol voor ons tegenstrijdige signalen, dat je daar wel over moet nadenken. Of je het ooit snapt of moet willen snappen, blijft een boeiend vraagstuk.
Ter illustratie: terwijl ik dit zit te typen op een smoezelige computer in een nog smoezeliger hok, aan een straat waar koeien rondlopen en je de touts bijna van je lijf moet slaan met een internetverbinding van goede kwaliteit, wordt er naast mij door een dikke halfblote man met alleen een oranje lendedoek om, een deur geopend. Van achter de deur staart vanuit het donker mij een levensgroot marameren beeld van een zittende man mij tegemoed. Terwijl ik ijzerenheinig doortype, zie ik van uit mijn ooghoeken dat de blote man een klein altaartje opruimt voor het beeld en een nieuwe kaarsje voor het beeld neer zet. Vervolgens gaat de deur weer dicht en verdwijnt de man weer. Een bijna surrealistische gebeurtenis.
Gisteren, op independents day, zijn we van Delhi gevlogen naar Varanasi, de voor Hindus heilige stad, met overigens 25% Mohamedanen (je ziet hier vrouwen die van top tpt teen in het zwart gekleed gaan met niet een het gaas van de burkha). Deze reis lijtk wel een tijdreis, op eens bijna geen auto's meer, maar veel fietsen en fietsriksja's. Alles nog primitiever dan de 'ergste' straten van Oud Delhi.
We zitten overigens in een aardig hotel, waar we bij verwelkoming allemaal een krans kregen van oranje afrikaantjes. En ik vond het echt een aardig gebaar. Overal zou je dit als goedekope toeristenktch beschouwen, maar niet in hier.
Het is wel een bijna noodzakelijke oase van rust met al die drukte en al die (soms zeer opdringerige) mensen. Heel veel mensen.
Als India 100 jaar bestaat zal het het het land zijn met ruim veel meer inwoners dan China. Alleen daarom is het de moeite waard het land te blijven bezoeken en te ervaren hoe het verandert en waarschijnlijk ook nooit verandert.
Hein
Gisteren vierde het onafhankelijke India zijn zestigste verjaardag. Toch wel een grootse gebeurtenis althans op de TV (we zagen veel over de bloedige - meer dan een miljoen doden- scheiding tussen India en Pakistan, maar ook de officiele bijeenkomsten met de Indiase PM), in de kranten (een prachtige voorpagina van The Times of India met daarbij een oproep 'DO' met een daaraan gekoppelde campagne voor om nieuw leiderschap te tonen en de eeuwige belofte van India nu eindelijk eens waar te make) en de opiniebladen (een serie artikelen in India Today over het bestaansrecht van India). Het geeft ook aan dat er in India een levige dialoog plaats vindt. (India is de grootste democratie ter wereld)
Op straat merk je niet zoveel van de viering behalve bijna absurde veiligheidsmateregelen op weg naar het vliegveld en op het vliegveld van Delhi. Gisteravond was er zowaar ook vuurwerk, waarvan wij konden genieten vanaf het hoog gelegen terras van onze hotel aan de Ganges in Varanasi.
Het boeiende van India is dat je niet ontkomt na te denken over dit land. Het is veel meer dan een mooie verzaemling bezienswaardigheden. Het land zit zo vol voor ons tegenstrijdige signalen, dat je daar wel over moet nadenken. Of je het ooit snapt of moet willen snappen, blijft een boeiend vraagstuk.
Ter illustratie: terwijl ik dit zit te typen op een smoezelige computer in een nog smoezeliger hok, aan een straat waar koeien rondlopen en je de touts bijna van je lijf moet slaan met een internetverbinding van goede kwaliteit, wordt er naast mij door een dikke halfblote man met alleen een oranje lendedoek om, een deur geopend. Van achter de deur staart vanuit het donker mij een levensgroot marameren beeld van een zittende man mij tegemoed. Terwijl ik ijzerenheinig doortype, zie ik van uit mijn ooghoeken dat de blote man een klein altaartje opruimt voor het beeld en een nieuwe kaarsje voor het beeld neer zet. Vervolgens gaat de deur weer dicht en verdwijnt de man weer. Een bijna surrealistische gebeurtenis.
Gisteren, op independents day, zijn we van Delhi gevlogen naar Varanasi, de voor Hindus heilige stad, met overigens 25% Mohamedanen (je ziet hier vrouwen die van top tpt teen in het zwart gekleed gaan met niet een het gaas van de burkha). Deze reis lijtk wel een tijdreis, op eens bijna geen auto's meer, maar veel fietsen en fietsriksja's. Alles nog primitiever dan de 'ergste' straten van Oud Delhi.
We zitten overigens in een aardig hotel, waar we bij verwelkoming allemaal een krans kregen van oranje afrikaantjes. En ik vond het echt een aardig gebaar. Overal zou je dit als goedekope toeristenktch beschouwen, maar niet in hier.
Het is wel een bijna noodzakelijke oase van rust met al die drukte en al die (soms zeer opdringerige) mensen. Heel veel mensen.
Als India 100 jaar bestaat zal het het het land zijn met ruim veel meer inwoners dan China. Alleen daarom is het de moeite waard het land te blijven bezoeken en te ervaren hoe het verandert en waarschijnlijk ook nooit verandert.
Hein
Tuesday, August 14, 2007
Terug in Delhi
Zoals papa al zo mooi beschreven heeft overtrof onze trek echt alle verwachtingen. Ik kon me er thuis niet zo veel bij voorstellen dus kon het ook niet echt tegenvallen. Maar toch lag ik een week voordat we zouden vertrekken s'avonds wakker in mijn bed en bedacht ik me hoe het zou worden. Ik had nooit verwacht dat er zo goed voor ons zou worden gezorgd!
Nu we weer teruig zijn in Delhi hebben we het warmer dan ooit! Het is hier vooral ook heel vochtig vanwegen de monsoon. Gelukkig blijft het bij luchtvochtigheid en hebben we tot nu toe nog geen regen gehad. Gister hebben we voor de halve dag een taxi gehuurd via het hotel en hebben we een aantal leuke 'tourist traps' bezocht. De luxe van tussen de tempels, gebouwen en monumenten bezoeken door even afkoelen in onze taxi met aircondicioning went snel. En dus hebben we vandaag ook weer een taxi gehuurd en Delhi op een wat luxe manier gezien.
Die luxe past ook wel bij waar we gister avond hebben gegeten! Ter ere van mama's verjaardag in het Imperial hotel! Toen we binnen reden werden we begroet door idiaas gekleden portrieren en het rook er naar zeep, een hele verademing met de soms naar pis ruikende straten. Er zijn 4 restaurants in het Imperial en wij kozen voor de Spice route in het Aziatische restaurant. Het zag er fantastisch uit! De bediening van een beetje overdreven maar daardoor juist leuk. Onze servetten werden op de schoot gelegd en je moet er niet over na denken om je eigen glas te vullen wat dat werd al voor je gedaan. Het eten was hemels en na een drukke (aankomt in Delhi, sightseeing, eten) dag heb ik heerlijk geslapen in ons mooie hotel.
Vandaag weer gewoon op normale voet eten maar vast ook heel lekker! We gfenieten volop van Delhi en gaan morgen per vliegtuig naar Varanasi. Vanuit daar hopelijlk meer nieuws.
Liefs en kusjes vanuit Delhi, India!
roos.
Nu we weer teruig zijn in Delhi hebben we het warmer dan ooit! Het is hier vooral ook heel vochtig vanwegen de monsoon. Gelukkig blijft het bij luchtvochtigheid en hebben we tot nu toe nog geen regen gehad. Gister hebben we voor de halve dag een taxi gehuurd via het hotel en hebben we een aantal leuke 'tourist traps' bezocht. De luxe van tussen de tempels, gebouwen en monumenten bezoeken door even afkoelen in onze taxi met aircondicioning went snel. En dus hebben we vandaag ook weer een taxi gehuurd en Delhi op een wat luxe manier gezien.
Die luxe past ook wel bij waar we gister avond hebben gegeten! Ter ere van mama's verjaardag in het Imperial hotel! Toen we binnen reden werden we begroet door idiaas gekleden portrieren en het rook er naar zeep, een hele verademing met de soms naar pis ruikende straten. Er zijn 4 restaurants in het Imperial en wij kozen voor de Spice route in het Aziatische restaurant. Het zag er fantastisch uit! De bediening van een beetje overdreven maar daardoor juist leuk. Onze servetten werden op de schoot gelegd en je moet er niet over na denken om je eigen glas te vullen wat dat werd al voor je gedaan. Het eten was hemels en na een drukke (aankomt in Delhi, sightseeing, eten) dag heb ik heerlijk geslapen in ons mooie hotel.
Vandaag weer gewoon op normale voet eten maar vast ook heel lekker! We gfenieten volop van Delhi en gaan morgen per vliegtuig naar Varanasi. Vanuit daar hopelijlk meer nieuws.
Liefs en kusjes vanuit Delhi, India!
roos.
Saturday, August 11, 2007
geslaagd voor het 5000m examen
We zijn weer terug in Leh na een fantastische trek die in vele opzichten onze verwachtingen overtrof. Ik vond het ruiger en droger dan ik me had voor gesteld en ook veel minder mensen, zowel bewoners als andere trekkers. We zijn misschien maximaal 100 huizen of wat daar voor door moet gaan tegengekomen in zes dagen wandelen.
Verder was het ook wel wat zwaarder dan we dachten en de hoogte viel in eerste instantie niet mee, ondanks de aclimatisatie. We hebben toch wel grote afstanden afgelegd. De verzorging was echter heel goed. Een heuse eettent met een tafel en vouwstoeltjes en iedere avond soep, zes verschillende gerechten en een toetje. Wat dat betreft was dat ook boven verwachting. De gids, de kok, de assistent kok en de vader en zoon die voor de 10 ponny's zorgden waren allemaal heel zorgzaam voor ons.
Het landschap waar we door trokken is van een facinerende schoonheid. Je wordt hier als mens heel erg klein. Het is allemaal heel erg ruig en op vele plekken was er niet echt een pad, maar liepen we door de rivierbeddingen. De passen boden adembenemende vergezichten, een goede beloning voor het voetje voor voetje naar boven klimmen, de eerste pas met behoorlijke kopppijn.
Het weer was goed. Van bewolkt met een klein beetje regen tot soms ook wel heel warm. De slaapzekken hebben ons op soms grote hoogte prima warm gehouden.
Iedereen heeft zich erg goed gehouden. Voor Maud was de hoogte wel heel zwaar.
(nu ik dit type is er weer een powerbreak maar de computer werkt nog. Alleen het licht ging even uit)
Roos heeft werkelijk super gelopen. Altijd vooraan in het peleton, direct achter de gids.
Na zoveel dagen met de staf optrekken, is er nu ook wel een beetje dat gevoel van leegte. Maar gelukkig biedt Leh veel afleiding en zijn wij blij dat we nog een dag hier kunnen rondhangen.
Tot zover voor het moment.
Hein
Verder was het ook wel wat zwaarder dan we dachten en de hoogte viel in eerste instantie niet mee, ondanks de aclimatisatie. We hebben toch wel grote afstanden afgelegd. De verzorging was echter heel goed. Een heuse eettent met een tafel en vouwstoeltjes en iedere avond soep, zes verschillende gerechten en een toetje. Wat dat betreft was dat ook boven verwachting. De gids, de kok, de assistent kok en de vader en zoon die voor de 10 ponny's zorgden waren allemaal heel zorgzaam voor ons.
Het landschap waar we door trokken is van een facinerende schoonheid. Je wordt hier als mens heel erg klein. Het is allemaal heel erg ruig en op vele plekken was er niet echt een pad, maar liepen we door de rivierbeddingen. De passen boden adembenemende vergezichten, een goede beloning voor het voetje voor voetje naar boven klimmen, de eerste pas met behoorlijke kopppijn.
Het weer was goed. Van bewolkt met een klein beetje regen tot soms ook wel heel warm. De slaapzekken hebben ons op soms grote hoogte prima warm gehouden.
Iedereen heeft zich erg goed gehouden. Voor Maud was de hoogte wel heel zwaar.
(nu ik dit type is er weer een powerbreak maar de computer werkt nog. Alleen het licht ging even uit)
Roos heeft werkelijk super gelopen. Altijd vooraan in het peleton, direct achter de gids.
Na zoveel dagen met de staf optrekken, is er nu ook wel een beetje dat gevoel van leegte. Maar gelukkig biedt Leh veel afleiding en zijn wij blij dat we nog een dag hier kunnen rondhangen.
Tot zover voor het moment.
Hein
Friday, August 3, 2007
morgen begint het echte werk
Moregn gaan we als het allemaal goed gaat met Maud, beginnen met de trek.
Vanavond hebben we eenbespreking met de gids en gaan we ook weer in het hotel eten met alleen ingredienten uit de eigen tiun van het hotel. En we gaan Ladakhi eten.
Vandaag een grotere oefen wandeling gemaakt. We weten nu dat we nog meer moeten smeren en dat het onderweg dus best warm kan worden. De wandeling voerde naar het einde van het Leh-dal. En dan ben je dus bijna in de middle of nowhere.
Over 8 dagen meer over de trek, of eerder als het niet lukt met de hoogte.
Hein
Vanavond hebben we eenbespreking met de gids en gaan we ook weer in het hotel eten met alleen ingredienten uit de eigen tiun van het hotel. En we gaan Ladakhi eten.
Vandaag een grotere oefen wandeling gemaakt. We weten nu dat we nog meer moeten smeren en dat het onderweg dus best warm kan worden. De wandeling voerde naar het einde van het Leh-dal. En dan ben je dus bijna in de middle of nowhere.
Over 8 dagen meer over de trek, of eerder als het niet lukt met de hoogte.
Hein
Thursday, August 2, 2007
Leh, where heaven and mountains meet.
Ja, dat klinkt nogal zweverig, maar soms begin ik te denken dat het moeilijk te ontkennen valt. Het is hier gewoon zo mooi! Normaal ben ik niet zo van de bergen, dat verandert totaal in Leh! Na Delhi is Leh heel rustig. De mensen zijn hier ontzettend aardig, ook in ons Guest House zijn het echte schatten.
Over twee dagen begint onze trek. Ik heb er zin in en vind het ook wel spannend. De vier dagen voor de trek zullen we ons zeker niet vervelen. We zijn als bij verschillende Stuppa's geweest en hebben ook al een oud Paleis en een Gompa bezocht. Stuppa's en Gompa's zijn een soort tempels met beelden van Boeddha. Het Boeddhisme is hier de belangrijkste godsdienst dus je komt ze overal tegen. Maar zoals bekend is van India zijn hier veel verschillende Godsdiensten dus het is dan ook geen uitzondering als je om ongeveer vier uur 's nachts wordt gewekt door het oproepen tot gebed van de plaatselijke Moskee. Maar dat hoort erbij zullen we maar zeggen!
Je krijgt er ook een heleboel mooie ervaringen voor terug. Zoals toen we gister een Stuppa bezochten. Bij de Stuppa was ook een Tempel die was opgericht door een monnik uit Japan. Nadat we de Tempel in waren geweest en onze schoenen weer aandeden werden we door een monnik naar binnen gevraagd. Het was de monnik die de Tempel had opgerich! We mochten een soort bij stuk van de tempel in waar de monnik bleek te wonen. Pratend over Leh en van alles en nog wat zaten we daar. Na een tijdje vertelde de monnik ons dat hij zelf muziek componeerde. Hij pakte zijn gitaar en speelde een lied voor ons waarbij hij met dichtgenkepen oogjes zijn zelf geschreven tekst zong. Na nog een lied van de Rolling Stones namen we afscheid. Maar niet voordat hij ons zijn kaartje had gegeven compleet met internet site en e-mail adres. Zo zie je maar ook de monniken gaan tegenwoordig met de tijd mee! Een hele bijzondere ervaring dus!
Nog even terug naar de Titel want je kan wel hele boeken vol schrijven over Leh. Mijn schoenen die eerst blauw waren zijn dat allang niet meer want Leh is nogal stoffig. Ook hebben de mensen hier de neiging om hun eigen stoepje keurig te vegen, maar op de weg wordt alle rotzooi gewoon neergegooid. Ik denk dat de ezels, koeien en honden, die hier gewoon los rondlopen, daar wel blij mee zijn, maar fris is anders. Toch is Leh onder die laag stof en soms wat vuil mooi. Heel erg mooi zelfs met zijn hoge bergtoppen, aardige mensen en gezellige sfeer.
Dichter bij 'heaven' kom je niet.
roos.
Over twee dagen begint onze trek. Ik heb er zin in en vind het ook wel spannend. De vier dagen voor de trek zullen we ons zeker niet vervelen. We zijn als bij verschillende Stuppa's geweest en hebben ook al een oud Paleis en een Gompa bezocht. Stuppa's en Gompa's zijn een soort tempels met beelden van Boeddha. Het Boeddhisme is hier de belangrijkste godsdienst dus je komt ze overal tegen. Maar zoals bekend is van India zijn hier veel verschillende Godsdiensten dus het is dan ook geen uitzondering als je om ongeveer vier uur 's nachts wordt gewekt door het oproepen tot gebed van de plaatselijke Moskee. Maar dat hoort erbij zullen we maar zeggen!
Je krijgt er ook een heleboel mooie ervaringen voor terug. Zoals toen we gister een Stuppa bezochten. Bij de Stuppa was ook een Tempel die was opgericht door een monnik uit Japan. Nadat we de Tempel in waren geweest en onze schoenen weer aandeden werden we door een monnik naar binnen gevraagd. Het was de monnik die de Tempel had opgerich! We mochten een soort bij stuk van de tempel in waar de monnik bleek te wonen. Pratend over Leh en van alles en nog wat zaten we daar. Na een tijdje vertelde de monnik ons dat hij zelf muziek componeerde. Hij pakte zijn gitaar en speelde een lied voor ons waarbij hij met dichtgenkepen oogjes zijn zelf geschreven tekst zong. Na nog een lied van de Rolling Stones namen we afscheid. Maar niet voordat hij ons zijn kaartje had gegeven compleet met internet site en e-mail adres. Zo zie je maar ook de monniken gaan tegenwoordig met de tijd mee! Een hele bijzondere ervaring dus!
Nog even terug naar de Titel want je kan wel hele boeken vol schrijven over Leh. Mijn schoenen die eerst blauw waren zijn dat allang niet meer want Leh is nogal stoffig. Ook hebben de mensen hier de neiging om hun eigen stoepje keurig te vegen, maar op de weg wordt alle rotzooi gewoon neergegooid. Ik denk dat de ezels, koeien en honden, die hier gewoon los rondlopen, daar wel blij mee zijn, maar fris is anders. Toch is Leh onder die laag stof en soms wat vuil mooi. Heel erg mooi zelfs met zijn hoge bergtoppen, aardige mensen en gezellige sfeer.
Dichter bij 'heaven' kom je niet.
roos.
Wednesday, August 1, 2007
New Delhi-Leh
Vanuit New Delhi gingen we met het vliegtuig naar Leh. Elke dag gaan er maar twee vliegtuigen naar Leh en als het slecht weer is vliegen ze niet eens! Gelukkig was het mooi weer en regende het niet toen we gingen. Omdat het vliegtuig al om 5.20 uur vertrok moesten we om drie uur opstaan en zou de taxi om half vier komen. Anand (degene die onze hotels en vervoer regelde) had de tickets voor het vliegtuig gegeven en het bleek dat we toch eerder dan verwacht vlogen. Het hotel was waars. vergeten dat te melden tegen de taxi dus die kwam een kwartier te laat. Hein was natuurlijk een beetje sjaggie geworden, maar we waren op tijd bij het vliegveld. Zo'n vliegveld in India is toch wel heel anders dan schiphol! Overal staan bewakers met met mega guns en stokken waarmee ze heel hard kunnen slaan. Na de security check, vrouwen in een apart hokje, moesten we onze tassen identificeren en in een bus stappen om naar het vliegtuig gebracht. De vlucht duurde iets langer dan een uur en toen we vertrokken werd het langzaam licht. Ik zat asan het raam en dus kon ik alle lichtjes van Delhi zien! Toen we in de buurt van Leh kwamen vlogen we over de Himalaya. Overal om je heen zag je bergen met gletsjers. Toen we aan het landen waren vlogen we super dicht langs de bergen, we zaten net achter de vleugels, en het leek net alsof we de bergen gingen raken. Na een perfecte landing moesten we weer in busjes naarde aankomst hal. Hier liepen er weer veel bawakers maar ook veel mensen in ladakhi kleren. Toen we de bagage op wilden halen stopte de band ineens; niemand wist wat er an de hand was tot we uit het raam keken.... De Dalai Lama was in het vliegtuig na ons aangekomen! we hebben hem van dichtbij kunnen zien. We hebben zelfsnog foto's gemaakt terwijl dat niet mocht. Toen de Dalai Lama weer in zijn auto zat ging de bagageband weer lopen. Buiten stond de taxi klaar. Hij, Thinless, legde ons uit dat de Dalai Lama 1 keer peer jaar naar Leh kwam en dat iedereen uit de omgeving was gekomen om hem te zien. Overal op straat liepen mensen ion ladakhi kleren! Toen we bij ons guest house kwamen stong Henk Thoma daar om ons de laatste dingen over de trek te vertellen.
Het guest house is echt heel leuk, je slaapt in een huis naast het huis van de bewoners en er is een grote groente tuin. Al de groente die je daar krijgt komt uit de eigen tuin!!
Maud
Het guest house is echt heel leuk, je slaapt in een huis naast het huis van de bewoners en er is een grote groente tuin. Al de groente die je daar krijgt komt uit de eigen tuin!!
Maud
Subscribe to:
Posts (Atom)
