Wij vergeten gemakkelijk onze Europese overheersing van grote delen van Azie. En dat het einde daaraan grote betekenis heeft voor de mensen die onder onze overheersing hebben geleefd.
Gisteren vierde het onafhankelijke India zijn zestigste verjaardag. Toch wel een grootse gebeurtenis althans op de TV (we zagen veel over de bloedige - meer dan een miljoen doden- scheiding tussen India en Pakistan, maar ook de officiele bijeenkomsten met de Indiase PM), in de kranten (een prachtige voorpagina van The Times of India met daarbij een oproep 'DO' met een daaraan gekoppelde campagne voor om nieuw leiderschap te tonen en de eeuwige belofte van India nu eindelijk eens waar te make) en de opiniebladen (een serie artikelen in India Today over het bestaansrecht van India). Het geeft ook aan dat er in India een levige dialoog plaats vindt. (India is de grootste democratie ter wereld)
Op straat merk je niet zoveel van de viering behalve bijna absurde veiligheidsmateregelen op weg naar het vliegveld en op het vliegveld van Delhi. Gisteravond was er zowaar ook vuurwerk, waarvan wij konden genieten vanaf het hoog gelegen terras van onze hotel aan de Ganges in Varanasi.
Het boeiende van India is dat je niet ontkomt na te denken over dit land. Het is veel meer dan een mooie verzaemling bezienswaardigheden. Het land zit zo vol voor ons tegenstrijdige signalen, dat je daar wel over moet nadenken. Of je het ooit snapt of moet willen snappen, blijft een boeiend vraagstuk.
Ter illustratie: terwijl ik dit zit te typen op een smoezelige computer in een nog smoezeliger hok, aan een straat waar koeien rondlopen en je de touts bijna van je lijf moet slaan met een internetverbinding van goede kwaliteit, wordt er naast mij door een dikke halfblote man met alleen een oranje lendedoek om, een deur geopend. Van achter de deur staart vanuit het donker mij een levensgroot marameren beeld van een zittende man mij tegemoed. Terwijl ik ijzerenheinig doortype, zie ik van uit mijn ooghoeken dat de blote man een klein altaartje opruimt voor het beeld en een nieuwe kaarsje voor het beeld neer zet. Vervolgens gaat de deur weer dicht en verdwijnt de man weer. Een bijna surrealistische gebeurtenis.
Gisteren, op independents day, zijn we van Delhi gevlogen naar Varanasi, de voor Hindus heilige stad, met overigens 25% Mohamedanen (je ziet hier vrouwen die van top tpt teen in het zwart gekleed gaan met niet een het gaas van de burkha). Deze reis lijtk wel een tijdreis, op eens bijna geen auto's meer, maar veel fietsen en fietsriksja's. Alles nog primitiever dan de 'ergste' straten van Oud Delhi.
We zitten overigens in een aardig hotel, waar we bij verwelkoming allemaal een krans kregen van oranje afrikaantjes. En ik vond het echt een aardig gebaar. Overal zou je dit als goedekope toeristenktch beschouwen, maar niet in hier.
Het is wel een bijna noodzakelijke oase van rust met al die drukte en al die (soms zeer opdringerige) mensen. Heel veel mensen.
Als India 100 jaar bestaat zal het het het land zijn met ruim veel meer inwoners dan China. Alleen daarom is het de moeite waard het land te blijven bezoeken en te ervaren hoe het verandert en waarschijnlijk ook nooit verandert.
Hein
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment