Varanasi

Gisteren zijn we in Varanasi aan gekomen. De stad aan de Ganges met zijn vele Ghats.

We hadden wat vertraging met vliegen, maar nadat we gelunchd hadden op het hooggelegen terras van het hotel (Palace on Ganges), zijn we naar de Ghats gegaan. 10 kilometer getrapte bebouwing langs de Ganges, de heilige river. Vanaf deze trappen bidt men, worden allerlei rituelen uitgevoerd met kannetjes water, drijvende kaarsjes, onderdompelingen, prevelingen, kaalgeschoren koppen.

Door de hoge waterstand konden we veelal niet onderlangs bijde rivier van Ghat naar Ghat lopen, maar moesten we onze weg zien te vinden door een doolhof aan echt smalle straajes (soms minder dan een meter breed). En dan kom je overal kleine tempeltjes tegen. Niet van de romantische soort maar veel al viezig, vervallen. Wel met halfgeklede zingende mannen in vaak oranje gewaden. En met heel fascinerende geuren onderweg. Niet alleen je oren en je ogen krijgen hier een informatie-overload, ook je neus maakt overuren.

Zo door die steegjes zwervend kwamen we terecht bij een van de 'burning' ghats. Hier worden de doden aan de oever van de Ganges gecremeerd. Dat gebeurt in de buitenlucht op een houen brandstapel. Het lichaam wordt op die stapel gelegd en overdekt met wat kleiner hout.

Met enige gene waren we getuigen van zo'n crematie. Er zijn trouwens op zo'n ghat meerder crematie te zien in verschillende stadia . Het duurt drie uur tot een lichaam door het vuur voldoende verteerd is.

Maar het wel heel facinerend en ik heb me geen seconde echt een voyeur gevoeld. Misshien dat het feit dat je geen foto's mag maken daarbij toe bijdraagt.

We kregen uitleg in nauwelijks te verstaan engels, van een kleine Indier met hele bolle ogen die zei dat zijn familie al eeuwen werkzaam was op deze ghat. Je bent in eertse instantie wel op je hoede als mensen je aanspreken, omdat vele iets van je willen dat jij niet wilt. Maar deze man bleek wel OK. Hij heeft de hele gang van zaken tijdens de crematie van commentaar voorzien.

Zo bleek het hiet te gaan om een 30 jarige vrouw (bramaan (waar zit de 'h'?)). Haar weduwnaar met kaalgeschoren hoofd en gekleed in een ongekleurde lendendoek stak het vuur aan, nadat hij vijf keer (aarde, water, lucht, vuur, geest) om de brandstapel had gelopen. Het vuur komt van een vuur dat al eeuwen brandend wordt gehouden in een kleine tempel, die ik overigens niet direct als tempel zou hebben herkent.

Toen het vuur was aangestoken zijn we verder gegaan. Ik denk toch dat we ergens niet wilden zien hoe de vlammen hun werk zouden doen.

's Ochtens zit je nog een heerlijk hotel met airco en digtale tv met 100 zenders en 's avonds kijk je naar een ritueel met grote betekenis in een plaats die voor honderden miljoenen mensen heilig is.

Vandaag hebben we Varanasi verder verkent. Dat doe je in eerste instantie door om kwart over vijf op te staan en dan met een boot langs de ghats te varen waar de hindus hun liefde aan de Ganges betuigen en door je met twee fietsriksjas naar de hoofdgahts te laten fietsen en vandaar weer door de straatjes van het oude Varanasi te dwalen. Daar hebben we een soort muisjes gekocht met een echt zilveren laagje. Deze krijg je na de na de maaltijd als mondverfrisser. we hebben gelunchd in een soort hippie hang-out (geen stoelen, maar een soort banken met kussen waar je met z'n vieren tegelijk op zat) en heel veel foto's gemaakt.

Roos is vanmiddag wat ziekjes geworden (darmen en maag) en we zien dus weleven wat we morgen gaan doen. Het is ook allemaal heel veel om tot je te nemen (geestelijk en fysiek).

Hein